czy mam prawo złościć się na dziecko

czy mam prawo złościć się na dziecko

są dni kiedy czuję złość. Złość ogromną. Skierowaną na moje dzieci. Czuję, że mogłabym je w takie dni zjeść jako przekąskę przed sutym obiadem. I nie czuć się nadal zbyt najedzona.

są dni kiedy wysłałabym te moje dzieci na księżyc, albo dalej, bo z księżyca są osiągalni jeszcze co nieco.

są dni kiedy czuję, że pęknę, wybuchnę na mikroskopijne kawałeczki i nikt nie będzie mnie w stanie pozbierać.

są dni kiedy mam ochotę uciec w nieznane. Pobiec gdzieś hen przed siebie. I pędzić tak szybko aż tchu mi braknie. Tak żeby nikt nie miał szans mnie dogonić, nigdy.

są dni kiedy prawie trzaskam drzwiami, w niemym okrzyku Ratunku! z poczucia bezsilności.

złościć się na dziecko jest sprawą ludzką

na szczęście szybko mi mija. Szybciej niż przewijanie filmu z prędkością x64 / mam taką fajną funkcję w dekoderze, z której często korzystam, bo zwykle jak już zasiadam na cudownie wyczekiwany film to coś i ktoś coś zażąda, a ja jako pokorna zazwyczaj istota zwana matką, chcę spełnić, w duchu miłości ale w ukrywanej za pierwszym razem złości, gorzej za czwartym i piątym wołaniem /

i wcale tak nie jest, że chcę się ich pozbyć. Czasem tak, ale na chwilę.

jestem od moich dzieci bardziej uzależniona, niż oni ode mnie

jednak uważam, że mam prawo się złościć, bo jestem szarym marnym ludzikiem nazywanym potocznie: mama, mamiii mamusiek mamuś

to ja ich na ten świat ściągnęłam

 ale to nie tłumaczy, że nie mam prawa złościć się na dziecko. Mam, absolutnie mam. W dodatku ich troje, a ja jedna, jedyna. / + ich ojciec, nie zawsze w domu przebywający, a jak na złość kiedy najgorętsza i najgęstsza atmosfera to on w pracy /

nie jestem matką idealną

bo chyba takie nawet nie istnieją. Ostoją spokoju raczej też nie, choć bywam, na serio. Mam dużą dozę cierpliwości. Życie mnie nauczyło. I pozwalam na wiele, czasem wbrew logice.

chciałabym odsunąć wszelkie przeszkody jakie na moje dzieci czekają. Ale to bez sensu. Bo muszą poznać słony smak życia. Nie od razu, ale pomalutku, z biegiem lat.

złościć się na maluszka jednak nie wypada, wstyd. Całe szczęście, że los dał nam instynkt macierzyński i ogromną siłę, która przychodzi w dniu porodu. I trwa, przez minimum pół roku. Wtedy jakbyśmy olśnione chodziły i w glorii chwały. Wyczulone na kwilenie, wyczulone na każdy pomruk, przekręcenie się na bok, na sapnięcie. Moja najmłodsza Ola ma 11 miesięcy. Od 3 tygodni bez celu i bez sensu budzi się w kółko w nocy, średnio co 2 godziny i siada. Kiedy siada to ja się budzę. Szelest, a ja już wstaję i robię jeden krok do jej łóżeczka. I już jestem i już kładę. I zasypiamy.

przypomniała mi się genialnie śmieszna książka autorstwa Leszka Talko – antyporadnik dla rodziców „Dziecko dla odważnych”  / pisałam Wam o niej, dla tych co nie widzieli – klik / polecam dla rozluźnienia. Prześmiewcze opisane scenki, w których widzimy i siebie w danej sytuacji, może nazbyt przerysowanej ale jak zabawnej i dokładnie zobrazowanej.

matka to nie robot / czytaj – rodzic /

daję sobie przyzwolenie na gniew, na frustrację, na chwilowe uczucie bezradności. Po czym podnoszę chmurne czoło i brnę do przodu. Złościć się na dziecko jest cechą ludzką. To znak, że jesteśmy i czujemy. Kochamy ale mamy prawo złościć się i czuć się beznadziejnie. Przytoczę Wam mądre zdanie / nie moje /

drogą do tego, żeby być dobrą matką jest… bycie wystarczająco dobrą matką

paradoks w tym uczuciu, złości na dziecko to moment, kiedy powiemy na głos:

– jestem wściekła jak cholera…

– szlak mnie tu i teraz …

– mam dość !

i nagle przestajemy to czuć lub przynajmniej czujemy co nieco ulgę.

to dobre i lepsze niż chowanie złości na dziecko gdzieś w głębi siebie, miotanie się bez celu, wylewanie łez w ukryciu. No, akurat to ostatnie rozumiem, że można czasami. Doskonale oczyszcza.

czy jako matka mam się wstydzić? Nie przyznawać się, że czasem mnie podnosi, unosi, przewraca, ze złości na dziecko. Myślę, że nie. Bo człowiek to człowiek, a każda matka to matka i wszystkie jesteśmy nieco podobne. Taki zwykły gniew / nie mówię o matczynych wulgaryzmach, podnoszeniu ręki! / to coś najnormalniejszego. Ale mamy też w sobie coś takiego jak autoregeneracja / czytałaś poprzedni mój wpis? – klik /. I chwała nam za to.



lubię kiedy przyłączacie się ze mną do dyskusji, dlatego z góry dziękuję za każde Wasze słowo w komentarzu. Tak wiele to dla mnie znaczy.  

– pozdrawiam Was cieplutko – 

   asia 

czy Ty też jesteś super mamą ? - www.wkawiarence.pl - wpis + akcja dla Was , link w Ig w bio ................ ................ #rodzina #siłą #razem #zawsze #moje #szczęście #szczesliwamama #tròjka #dziecko #lovemyfamily #happy #smile #poland #blog #nowypost #wpis #blogger #kuradomowa #mama #instamatka #fashion #home #instamatki #polishgirls #myson #and #daughters #instakids #sangotrade #matoworek

jeśli masz ochotę – przyłącz się do mnie na facebooku

lub zapisz się do subskrypcji  / znajdziesz po prawej stronie bloga /



 

8 thoughts on “czy mam prawo złościć się na dziecko

  1. oj masz rację, mnie tez czasem gniew rozpiera i tak się we mnie kumuluje że się krzyczeć chce na całe gardło 🙂 pozdrawiam Cię
    , Twoja stała czytelniczka Beata

  2. Złoszczenie się na dzieci jest normalne. Pamiętam jak moja mama złościła się na mnie i ja mi samej czasem nerwy puszczają
    bo moja 2-latka coraz częściej robi co jej się zamarzy a słuchać nie chcę wcale. Szczególnie od kiedy poszła do żłobka przynosi z
    niego dziwne zachowania, jakich się po niej nie spodziewałam. Na szczęście jak pisałaś ten gniew szybko mija 🙂

  3. Dokładnie jak.napisalas ja też jestem sama cały
    dzień z trójka moich skręconych ale kochanych
    nad życie synków którzy ani na chwilę nie
    usiedza w miejscu i czasem też mam wrażenie
    że szlak mnie trafi ale zaraz sobie przypomnę jak
    nie miałam ich przy sobie dosłownie 4 godziny i
    nie wiedziałam co mam że sobą zrobić.
    Pozdrawiam mamusie których mężowie są
    całymi dniami w pracy.

  4. Ja już mam za sobą ten etap, córki sztuk dwie prawie nastolatki ale dobrze pamiętam te momenty kiedy miałam ochotę wyjść i
    nie wrócić czy wysłać młodszą ( miewała furie kilkugodzinnego darcia się bez powodu) w kosmos . Na szczęście to wszystko
    mija 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *