Okiem rodzica – wszystko co o dzieciach powinniśmy wiedzieć, to co ważne, co istotne, co ich bawi, a co wzrusza każde dziecko
często słyszę słowa: podziwiam cię, jedno, dwa to rozumiem, ale trzy ? jak ty sobie dajesz radę ! masz czas dla siebie ? …… itd. zawsze w takich momentach nachodzi mnie myśli – o co mu / jej chodzi do cholery ?! Czy trójka to tak dużo ? Moja teściowa miała siódemkę ! Tu jest nad czym przystanąć, pomyśleć i…
wróciłam z ogrodu, zimno, dżdżysto, ale i to ma swój urok. Kiedy wiesz, że za chwilę ten dom cię swym ciepłem opatuli. Kiedy czeka na ciebie kubek kawy, ciepły koc i śmiech tuż od progu. A raczej pisk dziecięcy i cichutkie jeszcze gaworzenie. To chce się wszystko. Nawet w taką niepogodę. Nawet ta ponurą. Przyglądałam się tym trawom na wietrze…
wałęsałam się tak za dziećmi, z moim jeszcze wtedy wielgachnym brzuchem, w 39 miesiącu ciąży. Gorąco, uf jak gorąco było. Pot lał się z czoła. A one biegiem. I jak już się rozpędziłam to one stawały. Bo tu liść fajny, a tam wiewiórka się pojawiła, a tu kaczki po wodzie płynęły. I te ich rozmowy nieustające. Staram się czasem zapisać….
kompletowanie, wyprawka dla dziecka, bardzo przyjemne. Wszystko takie maleńkie, słodkie. Tak duży wybór. Kolorowy zawrót głowy. Jednak często „treść przewyższa formę”, bo nie zawsze praktyczne. No i niestety nie potrzebne. To co spodoba nam się na pierwszy rzut oka niekoniecznie będzie dobre dla naszego okruszka. Takie dzieciątko z średnią wagą 3-3,5 kg wymaga pewnych zachowań, uwagi, troski. Maleństwo jest od nas uzależnione,…
idealna organizacja w moim życiu to czcze słowa, tak na wiatr rzucone. Bo jak można sobie coś zorganizować, kiedy ciągle coś w paradę mi wskakuje. Nie żebym nie potrafiła sobie poorganizować. To potrafię doskonale. Ale planowanie jedno, a realizacja już kątem stoi. Czy to w genach mam ? Moja siostrówka często ma też z tą organizacja na bakier. Mimo, że…
skrawki dnia pewnego – kawa o poranku – przedszkole – prasowanie tego co od dawna już na mnie czekało – rurki z kremem na skraju rynku starego – mycie garów, tych co już się do zmywarki upchnąć nie chciały – krótka wieczorna drzemka – zdziwienie, zaskoczenie, milion emocji w jednej krótkiej chwili – wołanie do męża – wody mi odeszły…
Konspiracyjny początek o Was: My dwie, nasze rodziny, nasze dzieci, nasz świat…i nasza pasja – pasja tworzenia! Czyli powiedzcie, kto ? bo większość sklepów i także czasem i blogów jest tworzona na tzw. chłodno, bezosobowo. Wasza strona jest ciepła i taka żywa. Tchnie świeżością i faktycznie – widać pasję na każdym kroku, w każdym słowie Gaba: Ojej! Dziękujemy bardzo! Miło…
Mam mało czasu ostatnio. Ale właściwe nigdy go nie miałam za dużo. Praca – dom i tak w kółko. Teraz nie jeżdżę do pracy, swój rosnący mega brzuch sobie hoduję. Dbam o niego jak potrafię. Ale oprócz niego dwójka maluchów w domu, połówkowa córka u nas na wakacjach, dwa psy z tego jeden staruszek. To z nim sobie nie radzę….
Zaczęło się… – bóle pleców – bóle bioder – skurcze nóg – drętwienie, mrowienie i takie tam – zmęczenie, ogromne ! to cała ja. Tłumaczę sobie, no a coś TY kobieto się spodziewała ? A no tego, co miałam w moich dwóch poprzednich ciążach. W pierwszej, w 9 miesiącu jeździłam i wybierałam samochód. I nawet go kupiłam. W drugiej, w…
sierpień, niby druga połowa wakacji, lato w pełni. A już zmiany w powietrzu. Pajączki przędą swoje cieniutkie nici oplątując kwiaty. Lśni na nich poranna rosa, połyskująca we wschodzącym słońcu. Wieczór już chłodniejszy, a poranek wręcz zimny. Koniec lata. Lubię to porę roku. Pasikonik wygrywa popołudniowe melodie jak nigdy wcześniej w roku. Głośno, wyraźnie. Jakby chciał coś zwiastować. Dym z ogniska…
temat nie dla mojego bloga. Celebruje na nim moją codzienność, cieszę się tym co przynosi dziś i co czeka mnie jutro. Wychwalam małe, drobne szczęścia, pokazuję jak byle drobnostka może cieszyć. Tak mam, tak lubię. I z tego jestem dumna. Bo wychwytuje to co mało istotne, a co przynosi szczęście. Przystąpiłam jednak do akcji Dagmary bez wahania. Projekt – Niepłodności…
niby zwyczajne, bo w domu. Utknęłam tu na dobre. Bo lekarz nakazał. Ja, moja córka mała i mój mąż, dwa psy i kot. Syn 900 km od nas, nad morzem. Z moimi rodzicami. I mimo, że tęsknota jest taka, że oddechu mi czasem brakuje to muszę żyć dalej. To żyję. Remont robimy. Za miesiąc będzie nas więcej. Mała Ktosia się…
